Zo’n dag in de Breinsmederij 0101

Het is 02.10 uur en ik lig te malen in bed. 2020 is zojuist begonnen en het gelukzalige moment van cocoonen met mijn gezin, beseffen wat voor ontzettende geluksvogel je bent met zo’n fijne thuishaven, sterker nog het voelen in elke vezel van je lijf is nauwelijks voorbij. Ik hoor de gelukzalige zuchten van mijn dochter nog die in slaap valt, het geluid van het dekbed van mijn zoon die zich heerlijk nestelt in zijn bed en voel het warme lijf van mijn man met zijn geruststellende rustige ademhaling. Zijn lijf rustig op en neer als houvast voor mijn gedachtes die overal heen schieten.
 
Ik voel me het meest gelukkige mens op aarde en tegelijkertijd vervloek ik mezelf om dat ik daar niet gewoon gelukkig mee kan zijn. Het leven is goed zoals het is, hier in het vakantiehuisje op Ameland, maar ook thuis. Op vakantie lijkt alleen alles te vertragen en heb ik ook in de praktijk genoeg aan minder. Een spelletje, een paar goede boeken, mijn haaknaald, een heerlijke douche en natuurschoon als je zelfs nog maar de deur open doet. Tijd voor mezelf en tijd voor elkaar. Waarom kan het leven niet altijd zo zijn?
 
Ik baal dat ik niet gewoon kan genieten dat mijn nieuwe baan een schot in de roos is. Een plek met een uitdaging die bij me past, met collega’s waar ik mezelf kan zijn en waar ruimte is voor mij als mens, werknemer en ook als moeder. Alles klopt en toch klopt het niet. En waarom…. omdat ik mijn bedrijf niet kan loslaten.
 
De afgelopen periode was ik natuurlijk ook druk met mijn nieuwe baan, nieuw ritme en indrukken verwerken. Maar eigenlijk was ik drukker met de Breinsmederij. Het lukt me maar niet het los te laten. Ik wil wel wat anders proberen, opnieuw proberen, andere vorm vinden, verder bouwen op wat ik al had, etcetera, maar het lukt me niet om het te laten. Ik blijf malen over hoe ik dan wel iets kan doen om meer mensen te bereiken, trainingen te kunnen blijven geven en te delen van al het goeds wat ik zelf als een verrijking heb ervaren. Alleen met dat delen komt mijn moedergevoel ook steeds meer in het geding, want mijn kinderen hebben recht op hun privacy. En hoewel ik vind dat me meer zouden moeten delen van hoe het werkelijk is en niet van hoe we zouden willen dat het is, wil ik dat niet toepassen op mijn kinderen. En hoewel ik vind dat de wereld nog enorm veel te leren heeft over autisme en hoogbegaafdheid, een bedrijf wat zich daar op richt voelt weer te klein voor mezelf. Als er namelijk iets is wat ik geleerd heb het afgelopen jaar is dat hoe meer ik laat zien waar mijn bijzondere brein gezin mee worstelt, hoe herkenbaarder dat is voor menigeen die niet perse in een hokje past. Falen is natuurlijk wel een heel helder ijkpunt en best toepasbaar op een breder publiek, maar hoe meer ik het falen omarm, hoe meer ik er achter kom dat het misschien wel niet om falen gaat. Falen is zeker een onderdeel van wat ik doe, maar niet de kern.
Zo buitelen de gedachtes weer over elkaar en kom ik voor de honderdste keer op de vraag, maar wat is dan wel de kern? Daarbij wetende dat als ik de kern te pakken heb, ik er eigenlijk al weer klaar mee ben. Het verschil nu is alleen dat het 1 januari is en dat druk legt op mijn gedachtes. Alsof het nu nog meer noodzaak is om het antwoord te vinden om te zorgen dat ik….
 
Dat ik wat… en dan stokken mijn gedachtes direct. Dat ik wat… dat ik… dat… nou ja, dat…. ik weet het niet. Maar echt.. ik weet het niet. Ik sta geblokkeerd, ik kan niet meer nadenken en het enige wat ik zie en voel is een zwart leeg gat. Mijn adem stokt en ik voel lichte paniek.
 
En dan hoor ik mijn man een extra diepe teug adem halen alsof hij zelfs onbewust mij een signaal geeft dat ik gewoon moet blijven ademhalen. Ik adem een paar keer met hem mee en geef me over aan de beweging van mijn borstkas. Tegelijk besef ik me dat dat dus het probleem is, ik weet niet waar ik heen ga en in plaats van wat te doen, haper ik en blijf ik vast zitten. Eigenlijk best een mooi inzicht op 1 januari. Ik weet niet waar ik heen ga, waar de Breinsmederij heen gaat, maar ik weet wel dat ik moet blijven bewegen.
 
Ik wens mezelf dan ook een bewogen 2020 en aangezien ik hoop dat je ook wat uit mijn blog haalt, jou dus ook!