zo’n dag in de Breinsmederij 2512

Eerste kerstdag, de meest traditionele dag van het jaar. Samen zijn en eten is ook wat ons thuis de hele dag bezighoudt. De dag die altijd start met kerststol met spijs en een kopje thee, altijd gevolgd door een spelletje. Daarna maken we ons klaar om de dag te vervolgen met samenzijn met mijn familie. Altijd bij mijn ouders, altijd kookt mijn vader fantastisch. Altijd wil mijn moeder ergens nog een frisse neus halen, wetende dat we altijd net iets teveel eten. Altijd is er een moment van wrijving die gemoedelijk gesust wordt. Eerste kerstdag 2018 is een dag waar het gaat zoals altijd.

Niet alleen eerste kerstdag, de hele kerstperiode staat natuurlijk bol van de tradities en de altijds. De kerststal van mijn oma met de schaapjes waarmee je kan spelen, de kerstkoekjes die in de boom hangen en waar er een aantal van missen, de zoetsappige kerstfilms, de steeds weer groter wordende kerstpakketten en natuurlijk de kerstboom.
 
Natuurlijk de kerstboom, want in ons huis is dat echt een item. Eén van de tradities die we thuis hebben is dat er elk jaar 1 nieuw item mag worden gekocht, zodat ze als ze uit huis gaan , er een doos vol is waarmee ze hun eigen kerstboom kunnen vullen. Als symbool van wat ook hoort bij kersttradities, het herinneringen ophalen aan het warme samenzijn van vroeger. Mijn jongste vindt dat uiteraard wat oneerlijk, want hoezo heeft haar oudste broer zoveel? Ter compensatie mag zij de lampjes doen en heeft ze een doosje met sterretjes, zodat ze het gevoel heeft van eerlijkheid. Alles moet namelijk wel eerlijk. Net zoals met de piek, we hebben een heus briefje dat bijhoudt wie wanneer de piek op de boom mag zetten. Alles voor de lieve vrede.
 
Het gevolg hiervan is dat onze boom een bonte verzameling is van de (wan)smaak van mijn kinderen. Waar ik in het begin nog mijn best deed om dat te sturen, heb ik dat de laatste jaren steeds meer los gelaten. In de winkel mogen ze echt uitzoeken wat ze mooi vinden, ongeacht wat ik er van vind. Het is namelijk onze boom, niet mijn boom waar ze ook wat in mogen hangen.
 
Vroeger was dit echt uitgesloten. Dagen was ik zoet met een zoeken naar de perfecte boom, met de juiste prijs/kwaliteit. Of nou ja, natuurlijk die goedkope boom die wel heel vol was en zijn naalden vasthield tot ver na drie koningen. Niet te groot voor de juiste balans in de woonkamer, maar ook niet te klein. Het was tenslotte wel een kerstboom. Het liefst zocht ik hem uit met het hele gezin, want dat is zo gezellig. Samen bezig met de kerstboom. Bij het uitzoeken van de items, mochten ze dus zelf uitzoeken wat ze wilden. Althans dat gevoel wilde ik ze geven, maar stiekem gaf ik heus richting aan wat ik mooi vond. Soepeltjes vermeed ik bepaalde afdelingen op de kerstafdeling of wist ik ze af te leiden als ze op iets lelijks afkoersten. Het opzetten daarna moest ook altijd met zijn allen, maar wel onder strenge supervisie van mij. Op zoek naar de juiste plek voor iedere kerstitem. Met uiterste precisie werd de boom opgetuigd, overigens nooit met een uiterst tevreden gevoel.
 
Dit jaar was ik druk, zo druk dat er nauwelijks tijd was om een boom te halen. Tot ongenoegen van mijn dochter, die haar vader wist te overtuigen op een doordeweekse avond naar de Gamma te rijden. Ik kreeg een foto opgestuurd van een geweldig volle boom met een trotse dochter er naast, begeleid met de woorden ‘ja, hij was echt maar €25,- ‘.
 
De volgende dag is de boom opgetuigd door mijn kinderen, ik heb me er niet mee bemoeid. Aan de zijlijn heb ik heb genoten van de discussies, de onderhandelingen en de samenwerking. Samen hebben ze geconcludeerd dat het toch handiger is om volgend jaar eerst de lichtjes in de boom te hangen. De jongste is getroost door het feit dat haar naam vast is opgeschreven op het piekenbriefje voor volgend jaar. De middelste heeft een item in de boom mogen hangen van de oudste, omdat er van hem 1 sneuvelde. Er hangen een regenbooguil en een rood fluwelen hertje gebroederlijk naast elkaar op het zelfde takje. Onze boom was nog nooit zo mooi.