zo’n dag in de Breinsmederij 1412

Wellicht heb je hem al eens voorbij zien komen op mijn tijdlijn, maar ik heb iets met de Rubik’s Cube. Het is voor mij het ultieme speelgoed, gek als ik ben op patroontjes en logica.  Perfect vierkant, mooie heldere kleuren, scherp contrast met  de zwarte basis, glad en stevig als het in je hand ligt en een rustgevend krakend geluidje als je de blokjes beweegt. I love it. Het heeft ook iets ondoorgrondelijks; het lijkt zo makkelijk, maar ondertussen was het me nog nooit gelukt om hem op te lossen. Vaak genoeg aan begonnen, maar nooit afgemaakt of doorgezet om het écht te snappen.

Toen ik afgelopen zomer de groeimindset had omarmd was het voor mij dus een mooi moment om de Cube er weer eens bij te pakken. Ik wist namelijk dat er ergens ook weer die eeuwige bewijsdrang zat in het kunnen oplossen van Rubik’s Cube. Ik weet dat ik redelijk intelligent ben, dus een Rubik’s Cube moet ik dan toch ook kunnen oplossen?! Daarbij, het staat zo lekker intelligent als je kunt zeggen dat je de Cube kunt oplossen.

Vrij van dit soort gedachtes ging ik dus afgelopen zomer op pad met mijn Cube. En echt zo tof, het lukte me gewoon. Ik ging aan de slag met zelfbedachte en soms opgezochte algoritmes, keek naar wat er gebeurde in de patronen, liet mijn gedachtes los en mijn handen gaan. Niet het eindresultaat van de Cube maakte me blij, maar vooral het proces er naar toe. Het durven spelen, fouten maken en doorzetten om tot een goed einde te komen. Het niet veroordelen van mezelf, omdat het te lang duurde of ik weer eens wat moest opzoeken, was een verademing.

Tot het moment dat andere mensen zich ermee gingen bemoeien. In plaats van complimenten dat ik het kon, kreeg ik steevast de vraag hoe snel ik de Cube kon oplossen. En of ik de het filmpje gezien had van die jongen die het in 10 seconden kan? En dat filmpje waarin iemand er drie tegelijk oplost al jonglerend?

Ik was geschokt.

Niet over de opmerkingen die ik kreeg, die gaven eigenlijk alleen maar de magische uitwerking aan van de Cube. Wel over mijn eigen gedachtes. Waar ik ervan overtuigd was dat ik de Cube wilde oplossen voor mezelf, was ik blijkbaar toch ook nog steeds bezig met het beeld van andere mensen op mijn kunnen. Blijkbaar is mijn eigen goede gevoel niet genoeg en heb ik toch nog die bevestiging nodig van anderen die zeggen dat ik het goed heb gedaan. Blijkbaar is het eindresultaat toch belangrijker voor me dan ik al dacht. En bizar hoe je eigen overwinningen een enorme grote stap kunnen zijn voor jezelf en tegelijk nietszeggend voor de ander. Zegt dat iets over de ander, zegt dat iets over mij of zegt dat eigenlijk niets? Hoe erg is het eigenlijk dat andere mensen er iets van vinden?

Zo is voor mij de Cube het symbool geworden van mijn eigen groeiproces. Zodra ik hem weer ergens zie opduiken, denk ik met een glimlach terug aan bovenstaande. Het complete proces maakt dat ik me eens te meer besef dat ik gelukkig word van uitzoeken, spelen, leren en dat als ik écht doorzet ik het kan. Dat ik me niet moet laten afleiden door meningen van anderen en dat het er vooral om gaat wat ik er zelf van vind. En dat allemaal met 1 blik op de Cube.  Wist je trouwens dat er ook een Rubik’s Cube bestaat met 5*5 vlakken?